terug naar vorige pagina

9 Begrafenis

We hebben met veel plezier op de Spaaklaan gewoond. De kinderen gingen naar de lagere en hogere school. En dan komt de tijd dat ze verkering krijgen en trouwen. Eerst Kees en Els. Zij kregen een huis in Tiel. Daarna trouwden Marian en Lamber. Ze gingen ook in Tiel wonen. Maar ja als je dan zo een leuke buurman hebt die met een mes voor je staat, dan wil je weg. Toen kwam ze in Woerden terecht. Gerard was ook de deur uit. Hij woonde eerst op kamers en toen hij afgestudeerd was, werd hij leraar in Delft. We werden al gauw opa en oma, wat erg leuk is. Mijn man was leider van een voetbalelftal bij Zwaluwen Vooruit. Hij deed dat graag en ik was ook een trouwe supporter en hielp ook bij het voetbalblaadje met op volgorde leggen. Wij waren daar ook op een kaartclub, gezellig klaverjassen. Mijn man kreeg zijn eerste hartinfarct, toen hij pas 48 jaar was en dan is het oppassen. Hij moest zes weken op bed blijven en daarna rustig aan doen. Margret was toen pas 4 jaar, het viel niet mee. Mijn man was erg vatbaar en kreeg twee operaties. Hij is ook een paar keer niet goed geworden. Een keer gebeurde dat in Amersfoort bij een voetbalveld. Hij viel naast mij neer. Hij werd opgenomen in het ziekenhuis daar. De volgende dag mocht hij naar huis en kreeg staaltabletten mee voor de bloedarmoede. Eigenlijk hadden we die dag naar Tiel gemoeten voor het dopen van onze kleinzoon Raymond. Op Kerstmis 1981 op de verjaardag van mijn schoondochter Els maakte zij een foto van mijn man, mijn zoon Kees en kleinzoon Roy. Toen ging er bij mij een lichtje branden.

Op 13 januari 1982 viel mijn man in ons huis van de trap. Hij was bijna boven en kwam beneden in de slaapkamer terecht. De dokter werd snel gewaarschuwd. In het Militair Hospitaal zeiden ze dat hij zijn heup had gebroken. Er volgde een operatie. Na die operatie had hij het erg benauwd en kwam op de hartbewaking terecht. Hij had er zelf geen erg in hoe ziek hij was. We werden 's avonds geroepen en toen zei hij: wat kijken jullie zielig. Ik heb het met een dokter over bedienen gehad, maar die raadde het af omdat het mijn man angstig kon maken. We zijn toen naar huis gegaan en hebben nog een keer gebeld. De toestand was toen stabiel en dus gingen we naar bed. Marian was toen ook bij ons, zij had voorgevoelens. De volgende dag werden we al vroeg om 6 uur gebeld of we direct wilden komen. Toen we in het ziekenhuis waren, kwam er iemand naar ons toe. Mijn man was al overleden. Na de begrafenis moesten we toch verder. Op een gegeven moment gaat ook de laatste de deur uit, dan sta je alleen. Je mist je maatje. Dan denk je wel eens: voor mij hoeft het niet meer. Maar je pakt de draad weer op en gaat van alles doen, zoals tekenen, bridgen en reizen. Er is een reizende paus en ik was de reizende oma. Voor de paus wordt alles betaald, maar oma mocht het zelf betalen. Ik heb nog drie jaar op de Spaaklaan gewoond en ben toen naar Tiel verhuisd. Na bijna vier jaar ging ik naar een 3-kamerflat in Woerden, vlakbij mijn dochter Marian. Daar is ook een soos bij, waar van alles wordt gedaan. Ik woon hier al bijna tien jaar met genoegen.



verder naar volgende pagina