terug naar vorige pagina

17 Dagboek november 2000

Op 7 november ben ik naar de Seniorenochtend geweest. Het was gezellig en voor herhaling vatbaar. In plaats van mijn hulp Jannie kreeg ik een Marokkaanse vrouw. Ze werkte prima en deed goed haar best, maar met Jannie ben ik natuurlijk eigen. 's Middags ging ik bridgen en 's avonds naar de verjaardag van Martijn. Hij werd twintig jaar, de kleintjes worden groot. Mijn oudste kleindochter werd op 11 november 24, maar daar heb ik jammer genoeg geen contact meer mee. Dat krijg je met een scheiding, de een gaat met de vader mee en de ander met de moeder. Ik leg me er maar bij neer, maar ik praat er nog genoeg over. Op 14 november kwam Jannie weer. Ik heb de dokter gebeld vanwege mijn been en enkel, want daar heb ik veel last van en pijn. Hij kan misschien iets voorschrijven.

Ik ben bij Erick en de diëtiste geweest. Ik kan verder gaan met deze insuline en moet 7 december terug komen. Op vrijdag ging ik boodschappen doen met Lamber en zijn moeder, dan kwam die ook eens buiten. Op zondag kwamen Jan en Margret met Stefan en Simone. Ik kreeg cadeautjes voor mijn Sinterklaas: een cd van Saskia en Serge, een lekker geurtje om in de linnenkast te hangen, een leuk fotolijstje en een bos bloemen. Ik heb gedanst met Simone en om haar gelachen. Stefan was haar aan het plagen en toen zei ze hou op, terwijl ze zelf ook niet mis is. Ik heb ook nog foto's gekregen die ze met mijn verjaardag genomen hebben.

Op vrijdag 1 december kwam Gerard en de volgende dag gingen we naar de verjaardag van mijn zoon Kees, die 48 jaar werd. Eerst reden we met Lamber en Marian naar Geldermalsen om voor To een stoeltje voor de badkamer op te halen. Ik had voor iedereen Sinterklaasinkopen gedaan. Het was een heel werk om wat voor alle kinderen en kleinkinderen en ook voor de honden te vinden. Op 5 december ging ik weer naar de Seniorenochtend en 's avonds naar Marian. Het was weer erg gezellig en we werden verwend met cadeautjes. Het ging die dag goed met de moeder van Lamber, maar de volgende dag was het mis. Ze moest overgeven en had pijn in haar rug, waarschijnlijk had ze kou gevat. Ze had een bult op haar been en dat werd zo'n lelijke plek dat ik zei: je moet de dokter waarschuwen. Op donderdag was hij er niet, maar hij kwam op vrijdag. To moest met een medicijn stoppen en kreeg morfine, elke ochtend en avond eentje. Ze begon juist weer warm te eten, maar die week na Sinterklaas at ze haast niet.

Op zaterdag 16 december moest ik met Riek Snoek nog inkopen doen voor het kerstkaarten. Die ochtend was ik nog bij To geweest en 's middags had ik soep gebracht en dat vond ze wel lekker. 's Avonds schreef ik een kaart voor de verjaardag van Riek en ik wilde de naam van To erbij zetten. Ik belde haar om zeven uur op en kreeg geen gehoor, nog een keer geprobeerd en weer nam ze niet op. Ik had gelukkig een sleutel van haar huis en ging kijken. Ze zat al vanaf zes uur op de wc en kon er niet afkomen. Ik probeerde haar te helpen, maar het lukte niet. Ik belde Riek, maar het lukte ons ook samen niet. Lamber was weg naar Frans en Bettie, omdat Bettie katholiek wilde worden en gevormd werd. Eindelijk vonden we het nummer van zijn mobiele telefoon. Hij zei dat we de dokter moesten halen. Toen maar weer de dokterscentrale gebeld, dan moet je eerst alles uitleggen en toen kwam dokter Venke. Tegelijkertijd kwam Lamber. Het viel niet mee, maar met veel pijn kregen ze To in bed. Wij dachten dat de dokter haar zou laten opnemen, maar hij zei dat ze algehele verzorging nodig had en dus naar een verzorgingshuis moest. Marian zei meteen dat Lambers moeder niet alleen kon blijven en dus pakte Lamber mijn logeerbed en het dekbed en ging bij zijn moeder op de grond slapen.

De volgende ochtend had Lamber dokter Graafland gebeld en die wilde To meteen laten opnemen. Het ging zo niet langer. Het was een hele tour om haar op een brancard te leggen. Ze had veel pijn en kreeg allerlei onderzoeken in het ziekenhuis. Bij het eerste onderzoek konden ze niets vinden, maar bij het darmonderzoek zagen ze een ernstige ontsteking. Ze wilden het met een infuus en medicijnen verhelpen. To kreeg therapie, want ze moest meer in beweging komen wegens de botontkalking. Als ze nu ook maar weer ging eten. Het was zielig om te zien. Het valt niet mee om zo oud te worden. Misschien gaat ze nog een paar jaartjes mee en anders hoeft het niet meer, dan gaat ze liever naar boven naar haar man.

Voor de eerste kerstdag werd ik door Herman uitgenodigd en voor de tweede kerstdag door Margret. Anton zou me ook nog bellen voor de tweede kerstdag, maar ja, wie mij het eerst vraagt, daar ga ik heen. We vierden eerst Kerstmis in de soos en we hadden op vrijdag 22 december het kerstkaarten. To kon daar helaas niet bij zijn. Op de zondag voor Kerstmis kwam Herman me ophalen, maar eerst aten we warm. Marian en Lamber kwamen ook langs en toen zijn we nog naar het ziekenhuis gegaan, want ik wilde To zien. Om vijf uur was ik met Herman in Culemborg en om zeven uur kwamen zijn kinderen. Renate wilde naar de kerstnacht in de Hervormde Kerk. Het begon om elf uur. Ik ben meegegaan, maar ik heb wel Herman een arm gegeven. Het was mooi, alleen mis je de communie, maar het is voor dezelfde God. Toen we thuiswaren hebben we nog wat gegeten en daarna gingen we naar bed.

Er lagen cadeaus onder de kerstboom. Ik kreeg een doos met een lekker stuk zeep en een luchtje en vvv-bonnen. We hebben gesteengegrild. Het is leuk om je kleinkinderen langer mee te maken, maar het was niet zo leuk dat de vriezer lekte. Op tweede kerstdag bracht Herman me naar Amerongen. Bij Jan en Margret was het ook gezellig, lekker gegeten en een potje gekaart. Ik zou bij Simone op de kamer slapen. Toen die 's avonds naar bed ging dacht ze dat oma ook meteen ging, maar dat was toch niet zo. We hebben lang uitgeslapen. Na het ontbijt en de koffie bracht Margret me naar huis voordat het glad werd. De strooiauto reed al. Ik was om kwart voor elf weer thuis.

Op vrijdagmiddag 29 december zou ik met Lamber naar het ziekenhuis gaan, toen Marian belde dat zijn broer Johan die middag al zou gaan en 's avonds hoorden wij dat To met spoed geopereerd moest worden. Er was een tumor gesprongen en het was erop of eronder. Het was een zware operatie, maar die avond was To stabiel. De volgende ochtend zijn Marian en Lamber er naartoe gegaan. Het viel hun mee. Ik ben op Oudejaarsavond geweest. Ze had veel pijn en was erg in de war. Het was gewoon erg om te zien. Om twaalf uur ging Lamber nog een keer naar haar toe, maar toen sliep ze. Hij heeft haar niet wakker gemaakt. Marian belde later dat het niet goed ging. Wij dachten dat ze de kracht niet meer had om verder te gaan. To had veel pijn.

Marian en Lamber hadden een nieuwjaarsreceptie, maar ze gingen eerst naar het ziekenhuis. 's Nachts werden ze gebeld en gingen bij haar waken. De volgende dag werd ze bediend. To probeerde nog een kruisteken te maken, maar ze was al te ver heen. Later had ze nog even een opleving. Op dinsdag was Marian bij haar en toen zat ze over haar handen en haar te aaien, maar daarna ging het bergafwaarts. Riek wilde er naartoe gaan, maar toen hoorde ze dat To op kamer 308 lag. Riek dacht dat gaat mis, die haalt de zondag niet. Ik had ook nog op bezoek willen gaan, maar ik was erg verkouden en het was beter om niet te gaan. Op vrijdagochtend 12 januari kwamen Marian en Lamber vertellen dat To die nacht was overleden. Ze heeft gelukkig geen pijn meer geleden. Ze heeft genoeg pijn gehad en heeft na de lange strijd de hemel wel verdiend. Ik ben op zaterdagmiddag gaan kijken. Ze lag er vredig bij. Ik hoop dat ik ook zo flink zal zijn.



verder naar volgende pagina