terug naar vorige pagina

7 Kinderen

Gerard kwam op 4 augustus 1949 's avonds om halfzeven op de wereld. Hij woog zeven pond. Het was een lief kereltje en hij ging graag naar zijn opa en oma in de Bouwstraat. Toen hij voor het eerst alleen naar buiten mocht, werd ik gewaarschuwd dat hij tussen de geparkeerde auto's door liep om naar de overkant van de straat te gaan. Reina Koedijk, de dochter van de melkman, kwam dat vertellen. Ik hield hem een paar dagen binnen, dan leerde hij het wel. Hij deed het goed op de school in de Amaliadwarsstraat. Toen hij in de eerste klas zat moest hij aan zijn amandelen geholpen worden. Zijn juffrouw Leidvorst zei dat kinderen daarna ook beter gingen lezen. Dat kwam uit. Hij ging later naar de Lebuinus-ulo op Hoograven en naar de hbs op het Niels Stensen College. Toen hij wiskunde studeerde op de universiteit van Utrecht ging hij op kamers op de Abstederdijk bij zuster de Bruin. Zij was als kraamverpleegster bij de geboorte van Marian geweest. Na zijn studie kreeg Gerard een baan als leraar in Delft. Na heel wat jaartjes voor de klas werd hij overspannen. Hij ging andere dingen leren om kantoorwerk te doen. Het is moeilijk om een andere baan te vinden, want de leeftijd gaat dan spelen. Hij verveelt zich niet, hij kan niet stil zitten net als ik.

Herman is op 4 juni 1951 geboren. Hij kwam heel vlug, hij kon niet op de dokter wachten. Gelukkig was de zuster er al. Dan heb je wel naweeën, maar die vergeet je gauw als je zo'n lekker knulletje in je armen hebt. Hij was een stevige jongen. Hij had niet veel zin in de kleuterschool, we moesten hem soms meetrekken. Toen hij 4 was werden zijn amandelen geknipt, tegelijk met die van Gerard. Ze hebben zich kranig gedragen. Ik had meer de zenuwen over het ziekenhuis dan zij. Na de grote school ging hij naar de Lebuinus en daarna naar de M.T.S. Dat bleek een verkeerde keuze. Toen hoorde hij over de Marine en daar is hij 6 jaar geweest. Als korporaal radioradarmonteur maakte hij veel reizen. Hij heeft heel wat van de wereld gezien. Vanwege een meisje ging hij uit de Marine, toen moest hij op zoek naar werk. Hij was een tijdje bij T.N.O. en kwam later bij het Centraal Boekhuis in Culemborg. Hij trouwde met Yvonne en kreeg een zoon en twee dochters. Na twaalfenhalf jaar gingen Herman en Yvonne scheiden. Dennis, Linda en Renate wonen bij hun moeder, maar zijn ook vaak bij Herman. Hij heeft veel voor zijn kinderen over.

De derde zoon werd op 2 december 1952 geboren. Kees was maar 5 pond, maar het was een leuk jochie met een lekker koppie haar. Met een jaar kreeg hij al de mazelen. Ik zie hem nog in zijn bedje liggen met zijn oogjes bijna dicht. Ze kunnen dan niet tegen het licht. Hij had dikwijls pech. Toen hij buiten speelde stond er een put open. Een jongen van Mulder gooide het deksel erop en een vinger van Kees kwam ertussen. Dat deed veel pijn, misschien kun je het litteken nog zien. Hij liep graag mee met de grote jongens, vooral naar de waterkant. Zo kwam hij eens thuis met en grote vis, maar die hoefde ik niet. Gooi maar weg, zei ik. Kees kreeg ook nogal eens de schuld, want hij kwam voor iedereen op. Hij kon aardig leren. Na de L.T.S. ging hij op zijn zestiende naar de Marine in Hilversum. Zijn eerste reis was naar Noorwegen. Hij kon niet tegen de discipline en verliet na een herkeuring de Marine. Hij werd verwarmingsmonteur bij Kersbergen en daarna bovenleidingmonteur bij de Spoorwegen. Dat is zwaar en gevaarlijk werk. Hij trouwde met Els. Ze kregen een dochter en drie zonen: Bianca, Roy, Raymond en Nick. Na 20 jaar huwelijk scheidden ze. Kees is een harde werker. Ik hoop dat hij op zijn gezondheid let.

Na drie zonen kregen we op 27 augustus 1954 eindelijk een meisje. Ik zie zuster de Bruin nog staan met tranen in haar ogen, toen Marian geboren werd. Het was een lange bevalling. Mijn man zei: ik ga het gauw aan je ouders vertelen. Hij had ook een weddenschap met zijn zwager Sander, die naast ons woonde, om een paar pakjes sigaretten. Sander had gezegd dat mijn man alleen zonen kon maken. Hij had zelf vier dochters en kreeg later nog een zoon. Die weddenschap was dus gewonnen. Marian ging vaak mee naar mijn moeder, dan werd ze verwend. Oma nam haar dan mee naar de groenteman en gaf haar een lekker banaantje. Zo zijn oma's, het is jammer dat ik zelf nooit een oma gekend heb.

Ze groeide voorspoedig op, maar viel een paar keer flauw in de kerk. Ze wist altijd goed wat ze wilde, dat was soms moeilijk vooral met kleren kopen. Mijn man zei een keer, dat hij niet meer meeging als ze iets nieuws nodig had. Na het nijverheidsonderwijs deed ze nog een extra opleiding en ging werken in het Oude Rijnziekenhuis. Ze maakte flesjes klaar voor baby's en mocht ze ook wel in bad doen. Ik zie haar nog in haar witte schort de trap aflopen. Dan plaagde ik haar soms en zei: laat ze niet stuiteren. In die tijd kreeg ze verkering met Lamber. Hij liet altijd zijn shag liggen en dan zei ik: hij komt weer terug. Ze trouwden en kwamen in Tiel terecht en later met hun zonen Danny en Martijn op de IJsseloord in Woerden. Volgend jaar gaan ze naar een eigen huis op Snel en Polanen. Ik hoop dat zij daar veel gelukkige jaren beleven.



verder naar volgende pagina