terug naar vorige pagina

8 Nog twee

In mei 1960 verhuisden we naar Spaaklaan 134 en op 19 augustus werd daar Anton geboren. Drie jaar later kwam Margret, toen was ik 40. Het was een heel koor bij elkaar, maar we zijn er gekomen. Toen ik 43 jaar was heb ik het erg in mijn rug gehad. Dat was in de tijd dat prins Willem-Alexander geboren werd. Ik kreeg bestraling en dan komt de pijn naar boven en later zakt die weer af. Uitkijken met sjouwen en beuren, maar met een groot gezin moet je wel. Ik moest toch maar in beweging blijven en veel aspirine slikken. Enkele jaren geleden bracht Anton mij in Houten naar het station. Ik zat bij hem achter op de fiets. Bij het afstappen ging ik achterover en daar lag ik op de grond. Gelukkig kwam ik gauw overeind en heb ik er niets van overgehouden. Dat doe ik dus nooit meer, zo op een fiets rijden. Dat kun je je wel voorstellen.

Na zes jaar kwam er op vrijdag 19 augustus 1960 nog een zoon. 's Ochtends was er niets aan de hand. Mijn man was gewoon naar zijn werk en werd opgeroepen. Toen hij thuis kwam was Anton er bijna. De buurvrouw, mevrouw Nederhof, lette op de andere kinderen. Marga Vernooy, een buurmeisje, viel van de trap achter, toen Anton geboren werd. Hij ging als vroege leerling naar de grote school op aanraden van juffrouw Weldam, maar hij moest het eerste jaar overdoen. Hij kon aardig voetballen. Hij werd wel eens opgestookt door jongens om met Ronald Kuier te vechten wie de sterkste was. Die vechtlust is meer bij jongens dan bij meisjes. Meisjes trekken elkaar meer aan de haren. Van de Zevengavenschool kon hij naar het Niels Stensen College, maar dat mislukte. Daarna haalde hij zijn diploma op de Lebuinus-ulo en ging werken bij Fockens en later bij Barneveld en Schepers. Hij trouwde met Ingrid. Ze wonen nu in Houten met hun kinderen. Marlies, Jolien en Didi Celeste. Een leuk trio.

Margret werd op zaterdagavond 13 juli 1963 geboren. Mijn zus Gien en haar man Cor waren overgekomen voor het plechtig aannemen van Herman. Gien was bij de bevalling en vroeg of haar naam erbij mocht. Vandaar dat Margret drie namen heeft: Margaretha, Louise en Regina. Het was een lief kind, maar een slechte eter. Ze kwam nog wel eens in de keuken terecht om haar bord leeg te eten. Het was een spring in het veld. Ze klom eens naar boven in de liftkoker en viel zodat ze haar enkel kneusde. We waren toen niet thuis. Marian zag dat haar enkel zo dik werd en ging met Margret naar de dokter en het Militair Hospitaal om foto's te maken. Margret moest toen volledige rust houden, maar dat viel niet mee. Ze was nogal eigenwijs. Op een zaterdag ging ze in het pierebadje spelen. Ik zei: doe je schoenen aan. Ze luisterde niet en kreeg glas in haar voeten van een kapotte fles. De dokter moest de splinters eruit halen. Ze zat een keer op de wc met de deur een beetje open. Toen Anton de deur dicht gooide, kwam haar duim ertussen. Gelukkig was mijn man thuis, het was op een feestdag. Ik deed gauw een luier om haar hand en we moesten naar het Militair Hospitaal om het te laten hechten.

Er werd een keer door ene Sjakie Nachtegaal voor Margret gebeld, maar mijn man nam de telefoon aan. Of ze een boswandeling mocht maken. Dat mocht natuurlijk niet, ze was veel te jong. Margret wilde na de Mulo ziekenverzorgster worden. Ze kwam in Zeist bij het verpleeghuis Bovenwegen. Het was een hele stap voor haar en voor ons. Zo vroeg op eigen benen, maar ze kwam gelukkig vaak thuis. Toen pa overleed zat ze net in de opleiding van stervensbegeleiding. Er waren een paar van haar collega's bij de begrafenis. Margret trouwde met Jan en ze kregen een zoon Stefan en na lang wachten een dochter Simone. Het is een leuk gezin en ze hebben een mooie zaak opgebouwd.



verder naar volgende pagina